Współczesna animacja z oczami zwróconymi w przeszłość: tak zapowiada się dziesięć odcinków, które przywracają klimat lat 80. z jednej z najsłynniejszych serii Netflixa. Dziś tempo rozrywki jest szybkie, wręcz szalone — ledwo zdążymy przetrawić jeden tytuł, a już wpada kolejny. Nie zdążyliśmy jeszcze tak naprawdę pożegnać pierwotnej produkcji i jej bohaterów (zakończonej 1 stycznia 2026), a już szykujemy się, by wrócić do Hawkins i jego koszmarów — tym razem w formie animowanego spin-offu.
Stranger Things Opowieści z 85 to nowa przygoda z niemal horrorowym zacięciem, z zamysłem głównie dla młodszej widowni, ale jednocześnie całkiem ciekawy pierwszy krok w rozbudowie uniwersum Stranger Things, które zaledwie dwa dni po premierze jest na podium najchętniej oglądanych seriali w Polsce. Trudno mówić o zaskoczeniu: to naturalne, że Netflix chce dalej wyciskać potencjał z jednego z najbardziej ikonicznych tytułów w katalogu.
W nowym serialu wraca nostalgia za latami 80., którą oryginał — dzięki braciom Duffer — potrafił wywołać jak mało co. Trzeba jednak przyznać, że ten pierwszy spin-off (i zapewne nie ostatni) ma własną tożsamość: to animacja, która inaczej przetwarza postacie, motywy i sytuacje niż wersja aktorska. [ZWIASTUN na dole] Odkryj też aktualną listę Top 10 najchętniej oglądanych seriali w Polsce
Stranger Things Opowieści z 85 : powrót do Hawkins
Jak sugeruje tytuł, akcja toczy się w 1985 roku, a dokładniej zimą. Serial osadzono między 2. sezonem (jesień 1984) a 3. (lato 1985) produkcji, którą nazywać wyłącznie science fiction byłoby sporym uproszczeniem. Dzięki temu idealnie wpisuje się w chronologię głównej serii. Wracają znajome miejsca i twarze: Jedenastka oraz paczka przyjaciół — Mike, Will, Lucas i Dustin — a także inni bohaterowie drugoplanowi. Do ekipy dołącza Nikki Baxter, nowa postać: starsza dziewczyna z wygolonymi, różowymi włosami, która włącza się w śledztwo dotyczące tajemnic Drugiej Strony — wciąż obecnych w Hawkins w postaci nowych stworów i zagrożeń.
Bohaterowie
Choć główni bohaterowie pozostają ci sami, oryginalni aktorzy nie podkładają głosów pod animowane wersje. To decyzja, która może budzić opór, bo znacznie wzmocniłaby emocjonalną więź z pierwotnym Stranger Things. Mimo to i tak przyjemnie ogląda się postacie w nowych przygodach, dialogach i żartach — zwłaszcza tych autorstwa Dustina. Wprowadzenie Nikki wnosi nową dynamikę między bohaterami, dzięki czemu całość nie odtwarza zbyt wiernie tego, co już znamy z oryginału. Również ścieżka dźwiękowa pozostaje spójna z epoką — sięga po hity lat 80., a nawet nieco wcześniejsze, co świetnie pokazuje wykorzystanie „A Forest” The Cure dodającej nostalgii.
Przeczytaj także: To jeden z najdłużej utrzymujących się tytułów w Top 10 Netflixa. Popkulturowy fenomen zgarnął dwa Oscary
Najważniejsze różnice względem oryginału
Największa różnica to oczywiście forma animacji — pomyślana także po to, by dotrzeć do młodszej widowni, a przy tym zachować mroczniejszy ton. Warstwa wizualna przywołuje skojarzenia z animacjami lat 80., takimi jak Scooby-Doo czy The Real Ghostbusters, ale w nowoczesnym, technicznie dopracowanym wydaniu. Efekt jest lekki w odbiorze i przyjemny. Zimowa odsłona Hawkins dodaje całości kolejny wyróżnik i towarzyszy przygodom młodych „detektywów od tajemnic”.
Powrót do Hawkins to trafny ruch: spin-off wypada lżej i bardziej kolorowo niż oryginał, a animowany format dodatkowo poszerza potencjalną widownię. Estetyka i klimat lat 80. pozostają w centrum, z wyraźnymi ukłonami w stronę ówczesnych animacji, choć zrealizowanymi współczesnymi metodami.
► OBEJRZYJ NA NETFLIX
