Niektóre filmy od pierwszych minut jasno pokazują, że nie przyszły kombinować z formą, tylko trafić prosto w emocje. Skrzypce mojego ojca są właśnie takim tytułem: prostym, ciepłym i przewidywalnym, ale zbudowanym wokół tematu, który trudno zupełnie zignorować. Osierocona dziewczynka, zdystansowany wujek, wspólna żałoba i muzyka jako język, którym bohaterowie mówią to, czego nie potrafią powiedzieć normalnie. To kino raczej dla widzów szukających wzruszenia niż brutalnego realizmu. Czyli dobry kandydat na poranny seans, kiedy człowiek chce poczuć coś więcej niż irytację, że kawa znowu wystygła.
Skrzypce mojego ojca, czyli Babamın Kemanı, to turecki dramat z 2022 roku w reżyserii Andaç Haznedaroğlu. Film opowiada o Özlem, dziewczynce, która po śmierci ojca trafia pod opiekę swojego wujka, odnoszącego sukcesy skrzypka. Początkowo ich relacja jest chłodna, niezręczna i pełna niechęci, ale wspólna strata oraz muzyka powoli zaczynają robić to, z czym dorośli zwykle mają problem: rozbrajać dumę, żal i stare rodzinne urazy. Film dostępny jest na Netflix i najlepiej działa wtedy, gdy widz nie oczekuje wielkiej niespodzianki, tylko solidnego wzruszacza z sercem po właściwej stronie. Przeczytaj także: Netflix zaskakuje różnorodnością w tym tygodniu. Te nowości przyciągną przed ekrany tysiące widzów
- Tytuł: Skrzypce mojego ojca
- Tytuł oryginalny: Babamın Kemanı
- Tytuł międzynarodowy: My Father’s Violin
- Format: film
- Rok premiery: 2022
- Czas trwania: 112 min / 1 godz. 52 min
- Gatunek: dramat, melodramat, familijne
- Reżyseria: Andaç Haznedaroğlu
- Scenariusz: Palaspandiras
- Zdjęcia: Fırat Lita Sözbir
- Muzyka: Taskin Sabah
- Produkcja: Turcja
- Studio: BKM
- Główna obsada: Engin Altan Düzyatan, Belçim Bilgin, Gülizar Nisa Uray, Selim Erdoğan, Erdem Baş, Yener Sezgin, Yiğit Çakır, Ayfer Dönmez Ertekin, Ulrich Mertin
O czym jest film Skrzypce mojego ojca?
Bohaterką filmu jest Özlem, mała dziewczynka wychowywana przez ojca, ulicznego muzyka grającego na skrzypcach. Ich życie nie jest łatwe, ale ma rytm, bliskość i muzykę, która porządkuje codzienność lepiej niż jakikolwiek plan. Po śmierci ojca Özlem zostaje jednak sama, a opiekę nad nią ma przejąć Mehmet Mahir, jej wujek i uznany skrzypek, który od dawna żyje daleko od rodzinnych spraw.
Mehmet nie jest typem ciepłego opiekuna, który od pierwszej sceny otwiera ramiona i wygłasza mądre zdania o rodzinie. Jest chłodny, skupiony na karierze i własnych ranach, których nie potrafi nazwać bez użycia kilku warstw dystansu. Skrzypce mojego ojca opowiadają więc o powolnym zbliżeniu dwojga ludzi połączonych stratą, ale rozdzielonych charakterami, wiekiem i zupełnie innym sposobem przeżywania bólu. Muzyka staje się między nimi nie tyle ozdobą fabuły, ile jedynym mostem, który nie zawala się po pierwszej kłótni.
Skrzypce mojego ojca – obsada i postacie
Gülizar Nisa Uray gra Özlem, dziewczynkę, która po stracie ojca trafia do świata eleganckiego, ale emocjonalnie zimnego i obcego. To postać, na której opiera się cały emocjonalny ciężar filmu. Özlem jest dzieckiem, ale nie działa tylko jako fabularny przycisk do wyciskania łez. Ma temperament, własną dumę i przywiązanie do ludzi, którzy naprawdę byli jej rodziną, nawet jeśli nie mieścili się w urzędowej rubryce „najbliżsi krewni”.
Engin Altan Düzyatan wciela się w Mehmeta Mahira, znanego skrzypka, który musi nagle zmierzyć się z rolą opiekuna i z przeszłością, od której próbował się odciąć. Belçim Bilgin gra Sunę, żonę Mehmeta, bardziej otwartą na obecność Özlem i szybciej dostrzegającą w niej kogoś więcej niż problem do rozwiązania. W obsadzie pojawiają się również Selim Erdoğan jako Ali Rıza, ojciec dziewczynki, a także Erdem Baş, Yener Sezgin, Yiğit Çakır, Ayfer Dönmez Ertekin i Ulrich Mertin.
Kim jest reżyserka?
Andaç Haznedaroğlu to turecka reżyserka filmowa i telewizyjna, która w Skrzypcach mojego ojca stawia na bardzo klasyczny melodramat. Nie ma tu formalnych fajerwerków ani próby udawania, że prosta historia rodzinna jest czymś bardziej eksperymentalnym. Film idzie po znanych nutach: strata, opór, bliskość, muzyka, pojednanie. Można powiedzieć, że scenariusz gra trochę jak utwór, którego refren zna się przed pierwszym odsłuchem, ale i tak człowiek daje się wciągnąć.
Reżyserka najmocniej opiera film na kontraście między dwoma światami: uliczną, chaotyczną, ciepłą codziennością Özlem i uporządkowanym, prestiżowym światem Mehmeta. Dzięki temu Skrzypce mojego ojca nie są tylko opowieścią o dziecku i wujku, ale też o tym, co człowiek traci, kiedy sukces przykrywa mu zwykłą potrzebę bliskości. Brzmi jak banał? Trochę tak. Ale banały bywają banałami właśnie dlatego, że ludzie uparcie robią te same głupoty od pokoleń.
Co mówi krytyka?
Skrzypce mojego ojca mają całkiem dobre oceny widzów, choć nie jest to tytuł szeroko omawiany przez największe portale krytyczne. Filmweb pokazuje ocenę 7,0/10 przy ponad tysiącu ocen, a IMDb podaje 6,5/10. Na Rotten Tomatoes film nie ma dużego, mocno reprezentatywnego wyniku krytyków, ale w opiniach widzów często wracają muzyka, ciepło historii i przewidywalność jako cecha, która jednych uspokaja, a innych może lekko zirytować.
Najczęściej można więc powiedzieć tak: Skrzypce mojego ojca nie są filmem odkrywczym, ale są filmem skutecznym. Grają na emocjach bardzo otwarcie, chwilami wręcz bezwstydnie, lecz robią to w konwencji, która od początku nie udaje chłodnego arthouse’u. To melodramat o rodzinie, stracie i muzyce. Jeśli ktoś oczekuje surowego realizmu, może przewrócić oczami. Jeśli ktoś chce porannego wzruszacza, który nie robi z życia popiołu, dostanie dokładnie ten rodzaj seansu.
Dlaczego warto obejrzeć?
Skrzypce mojego ojca warto obejrzeć, jeśli szukacie filmu ciepłego, rodzinnego i wzruszającego, ale niezbyt ciężkiego. To dobry wybór na spokojniejszy seans: z muzyką, Stambułem w tle, relacją dziecka z dorosłym, który musi odgruzować własne emocje, i historią o tym, że rodzina czasem zaczyna się dopiero wtedy, gdy ktoś przestaje traktować ją jak obowiązek administracyjny.
Nie jest to dramat, który przewróci kino do góry nogami. Fabuła bywa przewidywalna, niektóre sceny mocno dociskają emocje, a całość miejscami idzie dokładnie tam, gdzie widz podejrzewa od pierwszych minut. Ale Skrzypce mojego ojca mają w sobie prostą, uczciwą czułość. Dla porannego tekstu i porannego seansu to akurat spory plus: można się wzruszyć, ale bez poczucia, że ktoś rozłożył duszę na części i zapomniał złożyć ją przed obiadem.
Przeczytaj także: Francuski kryminał Netflixa, w którym biografia zmienia się w spowiedź mordercy
Skrzypce mojego ojca na Netflix
Skrzypce mojego ojca dostępne są na Netflix.
► OGLĄDAJ SKRZYPCE MOJEGO OJCA NA NETFLIX
Zwiastun
Poniżej oficjalny zwiastun.
