Jeśli jesteś na Netflixmanii i szukasz czegoś, co warto dziś wieczorem odpalić, trafiłeś idealnie. Dzisiejszy film ma pomysł, który Hollywood próbowało już kilka razy — z mizernym skutkiem — a Clint Eastwood postanowił pociągnąć go dalej niż ktokolwiek wcześniej. To nie fikcja, nie znani aktorzy i nie scenariusz napisany przez kogoś, kto naczytał się tekstów o bohaterstwie. To prawdziwi ludzie, z krwi i kości, opowiadający własną historię przed kamerą.
15:17 do Paryża trwa 1,5 godziny i stworzony został przez Clinta Eastwooda w 2018 roku. Opowiada prawdziwą historię z 2015 roku, o zdarzeniu w pociągu jadącym z Amsterdamu do Paryża z około 550 osobami na pokładzie. W pewnym momencie z toalety wagonu wyszedł mężczyzna uzbrojony w AK-47, pistolet i nóż do tapet — z jasnym zamiarem. Dwóch pasażerów próbowało go powstrzymać, ale polegli. Obsługa pociągu uciekła. W ułamku sekundy trzech amerykańskich przyjaciół na wakacjach podjęło decyzję, której większość ludzi by nie podjęła: rzucili się w stronę terrorysty zamiast się ukryć. Atak został zatrzymany. Oto więc, dlaczego warto obejrzeć go na Netflixie. Odkryj też WSZYSTKIE nowości TEGO tygodnia w Polsce
- Tytuł oryginalny: The 15:17 to Paris
- Format: Film
- Czas trwania: 1 h 34 min
- Gatunek: Thriller, Dramat, prawdziwa historia
- Reżyseria: Clint Eastwood
- Scenariusz: Dorothy Blyskal (na podstawie książki Jeffrey’a E. Sterna, Spencera Stone’a, Aleka Skarlatosa i Anthony’ego Sadlera)
- Główna obsada: Spencer Stone, Alek Skarlatos, Anthony Sadler, Judy Greer, Jenna Fischer
- Produkcja: Malpaso Productions / Warner Bros. Pictures / Village Roadshow Pictures
- Data premiery: 9 lutego 2018 (USA)
- Kategoria wiekowa: 15+
O czym jest 15:17 do Paryża
Za bohaterską akcję odpowiadają Alek Skarlatos, Anthony Sadler oraz Spencer Stone, który odniósł poważne obrażenia, w tym ranę kłutą szyi. Cała trójka otrzymała francuską Legię Honorową, amerykańskie odznaczenia wojskowe, a w 2019 roku — francuskie obywatelstwo. Kiedy Clint Eastwood postanowił nakręcić film o tym dniu, podjął decyzję, która rozpaliła dyskusję w całej branży: zaprosił ich, by zagrali samych siebie — bez aktorskiego treningu, bez dublerów.
15:17 do Paryża nie jest zbudowany jak klasyczny thriller, w którym napięcie rośnie aż do finałowego wybuchu. Film prowadzi równolegle dwie linie narracyjne: dzieciństwo i nastoletnie lata trójki przyjaciół w Sacramento w Kalifornii oraz ich europejskie wakacje latem 2015 roku, które kulminują się w tych kilku decydujących minutach w pociągu Amsterdam–Paryż. Pierwsza część to w gruncie rzeczy portret zwyczajnych chłopaków: niespokojnych w szkolnych ławkach, zafascynowanych wojskiem, połączonych przyjaźnią opartą bardziej na lojalności niż na przypadku. W ich przeszłości nie ma nic, co „skazywałoby” ich na bohaterstwo i właśnie dlatego stawka tej historii jest tak wysoka.
Przeczytaj także: Wstrząsająca, prawdziwa historia z Chile w nowym serialu Netflixa. O czym jest ,,Ktoś musi wiedzieć”?
Obsada: prawdziwi uczestnicy wydarzeń i dwie aktorki
Spencer Stone gra samego siebie — byłego żołnierza Sił Powietrznych USA, który wziął na siebie ciężar fizycznej konfrontacji z napastnikiem 21 sierpnia 2015 roku. Stone nie ma aktorskiego przygotowania i film nawet nie próbuje tego ukrywać: na ekranie jest człowiekiem, który przeżywa coś realnego jeszcze raz, a nie aktorem odgrywającym rolę. To, co zyskuje na autentyczności, czasem traci na kontroli narracji — ale w scenach z pociągu właśnie ten brak dystansu do wydarzeń działa na jego korzyść.
Alek Skarlatos był żołnierzem Gwardii Narodowej stanu Oregon, kiedy doszło do ataku — wrócił z Afganistanu zaledwie kilka tygodni przed europejskimi wakacjami. Skarlatos wnosi na ekran techniczny spokój kogoś po szkoleniu: bez paniki, bez fajerwerków, za to z szybką decyzją i natychmiastowym działaniem. Po filmie wszedł do polityki, kandydując do Kongresu w Oregonie jako republikanin.
Anthony Sadler w chwili ataku studiował na Sacramento State University i jako jedyny z tej trójki nie miał wojskowego zaplecza. Jego obecność w filmie podkreśla sedno historii: nie był szczególnie przygotowany na taką sytuację, a mimo to zadziałał. Po premierze filmu Sadler zaczął konsekwentnie iść w stronę kariery aktorskiej.
Judy Greer i Jenna Fischer — jedyne profesjonalne aktorki w głównej obsadzie — grają matki Stone’a i Skarlatosa. Ich obecność dodaje filmowi emocji w wątkach z dzieciństwa, częściowo rekompensując brak doświadczenia protagonistów w scenach dialogowych.
Kim jest reżyser?
Mając 87 lat w momencie premiery filmu, Clint Eastwood wciąż pozostawał jednym z najbardziej zapracowanych reżyserów w Hollywood — z filmografią, w której biografie oparte na faktach stały się stałym elementem: American Sniper (2014, 547 mln dolarów globalnie w box office), Sully (2016, o pilocie, który wodował na Hudsonie), The 15:17 to Paris (2018) i później Richard Jewell (2019). Decyzja, by zatrudnić prawdziwych bohaterów zamiast aktorów, zapadła późno w produkcji — rozważano już nawet profesjonalnych aktorów, takich jak Kyle Gallner — i do dziś pozostaje najczęściej dyskutowanym elementem filmu. Eastwood przekonywał, że autentyczność przebija każdą interpretację. Krytycy nie byli co do tego w pełni zgodni.
To wstrząsająca, prawdziwa historia
15:17 do Paryża bierze na tapet potworny atak terrorystyczny z 21 sierpnia 2015 roku w pociągu Thalys 9364 na trasie Amsterdam–Paryż, przeprowadzony przez Ayouba El-Khazzaniego, obywatela Maroka powiązanego z radykalnymi siatkami islamistycznymi, który wcześniej podróżował do Syrii. El-Khazzani był uzbrojony w AK-47, pistolet automatyczny Luger oraz nóż do tapet. Podczas ataku jego broń częściowo się zacięła, co ułatwiło obezwładnienie napastnika. W 2021 roku francuski sąd skazał go na dożywocie. Trzej Amerykanie otrzymali Legię Honorową z rąk prezydenta François Hollande’a, amerykańskie odznaczenia wojskowe od administracji Obamy, a w 2019 roku — francuskie obywatelstwo. Film opiera się również na książce wspomnieniowej The 15:17 to Paris, napisanej przez całą trójkę wspólnie z dziennikarzem Jeffrey’em E. Sternem.
Co mówią recenzje o 15:17 do Paryża
Film niemal idealnie podzielił publiczność: 37% na Rotten Tomatoes od recenzentów i zaledwie 24% od krytyków. Krytycy docenili intencję i niekonwencjonalny casting, ale wskazywali, że pierwsza połowa filmu się dłuży: sceny z dzieciństwa i europejskich wakacji mają powolne tempo, które może irytować tych, którzy czekają głównie na akcję.
